దక్షప్రజాపతి కూతురు సతీదేవి పరమశిపుని వరించింది. వారుభయులూ అన్యోవ్యాసురాగంతో దాంపత్య జీవితం గడుపుతున్నారు. అలా ఉండగా ఒకనాడు — నత్రయాగం చేస్తున్నారు బ్రహ్మవేత్తలు, అక్కడకు దక్షప్రజాపతి వచ్చాడు.Daksha Yajna Story
అందరూ లేచి నిలబడి స్వాగత మర్యాదలు నడిపించారు.సదస్యులలో ఉన్న చతుర్ముఖ ప్రజాపతి మరియు పరమశివుడు మాత్రం కదలకుండా తమ స్థానాల్లోనే ఉన్నారు.
దక్షుడు నెమ్మదిగా చతుర్ముఖుని సమీపించి అభివాదం చేసి, తనకు యోగ్యమైన ఆసనంలో కూర్చున్నాడు. తరువాత శివుని వైపు చూస్తూ, కన్నుల నుంచి చింతనిప్పులు రాలుతున్నట్లుగా కోపంతో ఇలా అన్నాడు:
“ఓ మునీశ్వరులారా! మీరందరూ తెలిసిన విషయమే. సావిత్రితో సమానమైన నా కూతురు సతీదేవిని పెండ్లాడిన ఈ పరమశివుడు, నేను వచ్చినప్పుడు లేచి గౌరవంగా స్వాగతం చేయలేదు; ఇంతసేపు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.”
ఇది ఎంత అవమానకరం. నజమ డెవడూ యిలా చరించడు.
అభిమానమూ, మర్యాదా ఎరగనివాడు. భూతప్రేత గణాలు సేవిస్తుండగా, దిగంబరుడై తామస గుణం నిండిన ప్రమథగణాలకు నాయకుడై, శరీరమంతా బూడిద పూసుకుని, ఎముకల దండలు ధరించి, శ్మశానవాసం చేస్తూ, జుట్టు విరబోసుకుని తిరిగే ఇతనిని శివుడని ఎలా పిలుస్తున్నారు?
“నేను నా కూతురిని ఇతనికి ఎందుకు ఇచ్చానని మీరు అడగవచ్చు.” అది విధి ప్రేరణ తప్ప మరేమీ కాదు. ఇతని ఈ అమర్యాదకర ప్రవర్తన కారణంగా, ఇకముందు ఇతనికి యజ్ఞాలలో హవిర్భాగం ఇవ్వడానికి వీలులేదు.”అని శపించాడు.
ఆవేశంలో పరమశివుని నిందించిన దక్షుని అక్కడి మునులందరూ గర్తించారు. మరింత క్రోధంతో ఆయన వెంటనే లేచి తన నగరానికి వెళ్లిపోయాడు. పరమశివుని అనుచరులలో ప్రధాని అయిన నందీశ్వరుడు, తమ అధిపతిని నిందించిన దక్ష ప్రజాపతిని చూసి కోపంతో ఇలా శపించాడు:Daksha Yajna Story
“దక్ష ప్రజాపతి మరియు అతని వంశస్థులందరూ తత్త్వజ్ఞానం లేని వారై, పశువులవలె ఇంద్రియాసక్తుల్లో మునిగిపోతారు. దేహమే శాశ్వతమని నమ్మే మూర్ఖులవుతారు.
ఈ సంసార విషవలయంలో పడిపోయి దుఃఖాలను అనుభవిస్తారు. పరమశివుని ద్వేషించే వారందరూ ధనలోలులై, ఇంద్రియాసక్తులై, యాచిస్తూ జీవించవలసి వస్తుంది.” అంతలో భృగుమహర్షికి ఆగ్రహంవచ్చి
వేదప్రతిపాదితమైన కర్మాచరణను అనుసరించే విప్రజనాన్ని నిందించిన ధూర్జటి వ్రతపరాయణులు పాపులై జీవిస్తారు.
భూతపతిని ఆరాధించే వారందరూ జుటాలతో, ఎముకలమాలలతో, శరీరమంతా బూడిద పూసుకుని తిరుగుతూ, పరిశుభ్రత లేకుండా మూర్ఖులై నశిస్తారు అని శపించాడు.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి. దక్షుడు ఎలాగైనా రుద్రుడిని లేని యాగం చేయాలని నిశ్చయించాడు. అందుకు “బృహస్పతి యజ్ఞం” అనే మహాయాగాన్ని ప్రారంభించాడు.
వచ్చిన నిఖిల దేవగణాలను, వారి బృందాలతో సహా ఘనంగా సత్కరించి పంపించాడు.
వారు అందరూ గగనవీధిలో విమానాలపై ప్రయాణిస్తూ దక్షయజ్ఞం గురించి మాట్లాడుకుంటూ వెళ్తుండగా ఆ వార్త విని సతీదేవికి కూడా తన తండ్రి చేసే యాగం ఉందని తెలిసింది. యజ్ఞానికి తన అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్లు అందరూ వచ్చారని తెలిసి, వారిని చూసి రావాలని ఆమె భర్తను వేడుకుంది.
“పుట్టింట జరిగే ఉత్సవానికి నాకు పిలుపు రాలేదు కనుక వెళ్లడం మంచిది కాదేమో” అని చెప్పినా, సతీదేవి మళ్లీ ఇలా ప్రతివాదించింది:
తల్లిదండ్రుల ఇంటికి, గురుగృహానికి, స్నేహితుల ఇంటికి పిలుపు లేకపోయినా వెళ్లవచ్చుగా! అని వివిధ విధాలుగా చెప్పింది.
అప్పుడు పరమశివుడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు:
“ప్రాణేశ్వరీ!
నువ్వు చెప్పినట్లు పుట్టింటికి, గురుగృహానికి, స్నేహితుల ఇంటికి పిలుపు లేకపోయినా వెళ్లడం తప్పు కాదు.
కానీ మంచి చెడ్డల వివేకం లేని అహంకారులతో కూడిన వారి ఇంటికి పిలవకుండా వెళితే అవమానం ఎదురవుతుంది.
శత్రువుల ప్రహారాలతో దేహం రక్తసిక్తమైనా సహించవచ్చు; కానీ ఆప్తులైన వారు నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడితే దాన్ని భరించడం చాలా కష్టం. ఇప్పుడు నాపై ద్వేషంతో ఉన్న వారి ఇంటికి నువ్వు వెళ్తే,
అవమానం తప్ప మరేమీ ఎదురుకాదు.” ఇంతచెప్పినా నీకు వెళ్ళాలని వుంటే వెళ్ళు. అన్నాడు. పుట్టింటి మీది ఆశ వీడని సతీదేవి ప్రయాణమయింది.
ఆమె సంకల్పానికి అనుకూలంగా పరమశివుని అనుచరులైన యక్షులు, ఆమె సేవకు అవసరమైన సమస్త సామాగ్రిని తీసుకుని, ఆమెను వృషభవాహనంపై ఎక్కించి శంఖదుందుభి నాదాలతో యజ్ఞశాలకు చేరుకున్నారు.
దక్షునికి భయపడి యజ్ఞమండపంలో ఉన్న వారెవరూ ఆమెను పలకరించలేదు.
తల్లి, చెల్లెళ్లు మాత్రమే ఆమెను ఆదరించగా, తండ్రి మాత్రం ఆమెవైపు చూడలేదు. ఈశ్వరుని తిరస్కారం, రుద్రుడి లేని యాగం చూసిన వెంటనే ఆమెకు తీవ్ర కోపం వచ్చింది.
ఆమె వెంట వచ్చిన రుద్రగణాలు తమ అధిపతిని అవమానించిన వారిని సంహరిస్తామని ముందుకు సాగగా, ఆమె వారిని ఆపింది.
“అధికార గర్వంతో ఈ దక్ష ప్రజాపతి పరమశివుణ్ని అవమానించాడు. పక్షపాత దృష్టి ఉన్నవారికి ఎదుటివారి సుగుణాలు కూడా దుర్గుణాలుగా కనిపిస్తాయి.
కానీ ఉత్తములైనవారు ఎదుటివారిలోని దుర్గుణాలనూ సుగుణాలుగానే భావించి మన్నిస్తారు” అని ఆమె అన్నది. ఒక్కమారు “శివశివా” అంటే చాలు సర్వపాపాలు హరిస్తాయి.
అటువంటి పరమశివుని అవమానించిన యీ ప్రజాపతిని ఏమనాలి? శివనింద చేసినవాని నాలుక కోపివెయ్యాలి.
అది చేయలేకపోతే శివనింద వినడం కంటే ప్రాణాలు వదలడం మంచిది. అంత ధైర్యం లేకపోతే కనీసం రెండు చెవులను మూసుకుని ఆ ప్రదేశాన్ని విడిచిపోవాలి.
మనిషి తనకు తెలియకుండా ఏదైనా అపవిత్రమైన పదార్థం తింటే, వాంతి చేసుకుని శరీరాన్ని పవిత్రంగా చేసుకుంటాడు.
అలానే నేను నీ బిడ్డననిపించుకోవడం కంటె హేయంలేదు. కనక ఈ దేహాన్ని వదిలిపెడుతున్నాను.
“అప్పటికి కాని నాకు శుద్ధి కలగదు.
నన్ను ‘దక్షుని కుమార్తె’ అని పిలుస్తూ ఉంటే నా గుండె మండిపోతూనే ఉంటుంది” అని చెప్పి, ఆమె ఉత్తరదిక్కుగా తిరిగి కూర్చుంది.
ప్రాణాపాన వాయువులను ఒకే మార్గంలో నడిపి నాభి వద్ద నిలిపి, ఉదానవాయువుతో కలిపి హృదయానికి తీసుకెళ్లి, కంఠసీమ దాటి భ్రూమధ్యంలో కేంద్రీకరించి, పరమశివుని ధ్యానిస్తూ యోగాగ్నిలో తన దేహాన్ని భస్మం చేసుకుంది.
యజ్ఞశాలలో హాహాకారాలు వినిపించాయి.
రుద్రుని అనుచరులందరూ యజ్ఞమండపంలోని వారిని సంహరించడానికి సిద్ధమయ్యారు.
అప్పుడు భృగుమహర్షి అభిచార హోమం చేసి యజ్ఞాన్ని విధ్వంసం చేయడానికి వచ్చిన వారిని ఎదుర్కొనే భృగుగణాలను సృష్టించాడు. వారు శివగణాలను కొంతకాలం వెనక్కు తరిమారు.
ఈ వార్త విన్న పరమశివుడు తీవ్రక్రోధంతో తన జటాజూటాన్ని పెరికి నేలపై విసిరాడు. వెంటనే అక్కడ మహాభీషణ రూపంతో వీరభద్రుడు అవతరించాడు.
అతని రూపం అతి భయంకరంగా ఉంది—నీలవర్ణంతో దీర్ఘకాయుడు, అగ్నిజ్వాలల వలె మెరుస్తున్న జటాలు, లోకాలను దహించే అగ్నిగోళాలవంటి కన్నులు, క్రకచాలవంటి కఠిన దంతాలు, ఏనుగుతొండాలవంటి వేలాది చేతులతో, భయంకర కాంతులతో ప్రకాశిస్తూ అఖిలలోకాలకు భయంకరుడై కనిపించాడు.
ఆ వీరభద్రుడు రుద్రుని పాదాలకు నమస్కరించి నిలబడగా, శివుడు ఇలా అన్నాడు:
“ఓ మహావీరుడా! నా సర్వసేనకు అధిపతిగా నిలిచి దానిని నడిపించు. దక్షుని సంహరించి ఆ యజ్ఞాన్ని నాశనం చేయు.”
అప్పుడు భయంకర శూలాన్ని ధరించిన వీరభద్రుడు భూమ్యాకాశాలను కంపింపజేసే అడుగులతో యజ్ఞశాల వైపు దూసుకెళ్లాడు.
సాక్షాత్తూ రండధారియైన యమునివలె వచ్చిన వీరభద్రునిచూస్తూ అందరూ సతీదేవివంటి యిల్లాలిని సరాభవించిన దక్షుని పాపఫలం యిది. అనుకున్నారు. వీరభద్రుని అనుచరగణం యజ్ఞశాలకు ప్రవేశంలోవున్న మండపాన్ని ధ్వంసంచేశారు. అలాముందుకుసాగి సర్వనాశనం ఆరంభించారు.
యాగశాలలో ఉన్న వారందరూ భయంతో పరుగులు తీస్తూ పారిపోతుండగా, వీరభద్రుడు దక్షునిని పట్టుకున్నాడు. మణిమంతుడు భృగువును, చండీశ్వరుడు సూర్యునిని, నందీశ్వరుడు భగుడిని పట్టుకుని తీవ్రంగా శిక్షించారు.వందిచేతులలో భగుని కన్నులు ఊకపడ్డాయి. చండీశ్వరుడు మార్యుని పళ్ళుఊఉరికాడు. రృగువుకు గడ్డం మీసం తీసేవారు.
అప్పుడు వీరభద్రుడు దక్షుని నేలకేసి పడగొట్టి, తన పదునైన కత్తితో ఎంత పొడిచినా దక్షుని చర్మం చీలలేదు. వరప్రభావం వల్ల అతని చర్మం అంత గట్టిగా ఉందని గ్రహించి, చివరకు దక్షుని తలను నరికి యజ్ఞాగ్నిలో ఆహుతిగా సమర్పించాడు.
అక్కడ మిగిలిన వారు భయంతో పరుగులు తీస్తూ పారిపోయారు. వారు జరిగిన సంగతులన్నిటిని బ్రహ్మ మరియు విష్ణుమూర్తులకు వివరించారు. ఇలాంటి పరిణామం జరుగుతుందని ముందే తెలిసినందువల్లనే వారు ఆ యజ్ఞానికి రాలేదు.
దేవతలందరూ మొరపెట్టగా చతుర్ముఖ బ్రహ్మ ఇలా అన్నాడు:
“మీరు అందరూ వెళ్లి పరమశివుని పాదాలపై శరణు వేడండి. భయపడకండి. ఆయన కరుణామూర్తి.”
అని చెప్పి బ్రహ్మ స్వయంగా దేవతలను, ఋషులను, ప్రజాపతులను వెంట తీసుకుని కైలాసానికి బయలుదేరాడు.
సర్వలోకాల మనస్సులకు ఉల్లాసం కలిగించే కైలాసపర్వతానికి చేరుకుని, అక్కడ పద్మాసనంలో ఆసీనుడై మునుల సమూహంతో ఆధ్యాత్మిక గోష్టి నిర్వహిస్తున్న పరమశివుని చూశారు. ఆ ప్రశాంత వాతావరణంలో అనేక యోగులు, సిద్ధులు ఆయన చుట్టూ పరివేష్టించి ఉన్నారు.
దేవేంద్రునితో సహా దేవతలందరూ ఆయన పాదాలకు నమస్కరించారు. పరమశివుడు నవ్వుతూ, వినయంగా చతుర్ముఖునికి నమస్కరించాడు. వెనువెంట సందీశ్వర, చండీశ్వరాదులందరూ బ్రహ్మకు సాదాభివాదంచేశారు, అప్పుడు బ్రహ్మ ఉచితాచనం మీద ఆసీనుడై: పరమశివా! అఖిలప్రపంచసృష్టి, స్థితి, లయాలు నీ అధీనాలు.
ఈ జగత్తులో ధర్మార్థాలను సురక్షితంగా నిలబెట్టడానికి నీవే వేదాలను, వేదోక్త కర్మలను రక్షిస్తున్నావు. అందుకే దక్షప్రజాపతి మొదలైన వారిని నిమిత్తమాత్రులుగా ఉంచి యజ్ఞక్రతువులను నిర్వహింపజేశావు. సత్కార్యాలు చేసేవారికి మోక్షాన్ని ప్రసాదించి, దుష్టులను నరకానికి పంపిస్తున్నావు.
ఈ భూతకోటిలోని సమస్త జీవులు నీ దృష్టిలో సమానమే. అయితే ఆత్మజ్ఞానం లేని వారు అనేక కారణాల వల్ల మదోన్మత్తులై, ఇతరుల సంపదను చూసి అసూయతో అనేక విధాలుగా వారిని నిందిస్తూ బాధిస్తుంటారు. అలాంటి మూర్ఖులను ఎవరైనా శిక్షించకుండా ఉండరు.
కాని నీవంటివాడు శిక్షించడం అంత ఉచితంకాదు. ప్రస్తుతం దక్షుడారంభించిన యజ్ఞం ఆగిపోయింది. అది పరిసమాప్తం కావాలంటే రక్షడు మళ్ళీ జన్మించాలి. అంగహీమలయిన వారందరినీ ఆరోగ్యవంతులుగా చెయ్యాలి.
ఇదంతా నీవల్ల జరగాలి, అనగా శివుడు చిరునవ్వుతో : దుర్బలులను రక్షించడానికి బలవంతులను దండించక తప్పదు. ఇప్పుడు నీ కోరిక ప్రకారం అన్నీ జరుగుతాయి. అయితే రక్షుడు అజాముఖుడుగా ఉంటాడు.
మేకకు చెందిన తలను దక్షుని దేహానికి అమర్చగా, అతడు మేకముఖంతో పునర్జన్మ పొందాడు. పరమశివుడు యజ్ఞశాలకు వచ్చాడు. దక్షుడు పరిపరి విధాలుగా పరమశివుని స్తుతించి, ఆయన సమక్షంలో యజ్ఞాన్ని నిర్విఘ్నంగా పూర్తి చేశాడు.
ఆ తరువాత అందరూ మహావిష్ణువును ప్రార్థించి, ఆయన అనుగ్రహంతో ఆనందభరిత హృదయాలతో తమ తమ గృహాలకు వెళ్లిపోయారు.
యజ్ఞశాలలో తనువు విడిచిన సతీదేవి తరువాత మేనకా మరియు హిమవంతుల పుత్రికగా పార్వతీదేవిగా అవతరించింది. మహారాజా! మహాభక్తţరోమణి రుపుడు. ఆయన గాడను వినబోయేముందు విశేషాలు వినిపిస్తాను.